به یاد کودکی ام که آسمان یکبار به جای برف، ستاره بارید و دیگر نبارید!

دوستانم هزاران هزار ستاره در دست داشتند...

ستاره هایی که وسعت عمرشان به قدر کودکی ام بود!

نمی دانم...

شاید رویا...

امروز آسمان به اندازه حجم درد زمین بارید!

و گاه دانه هایی از برف، چندی جاذبه را از یاد می بردند.

اما باز تسلیم جبری از نوع قانونهای زمینی که برایش سیاه و سفید، سنگین و سبک تفاوتی نمی کند!

امروز...

 سرشار بودم...

              از لبخند خدا...

                   به اندازه پهنای کبود آسمان...